გავები…

გავები…

გავიხლართე…

საკუთარ ფიქრებსა და ადამიანებში…..

მინდა რომ არაფერზე ვფიქრობდე ან არავის ვუყვარდე და მშვიდად მოვიკლა თავი…

ან საერთოდაც ამ ჩემ სულელ თავს რაც მინდა ის ვუქნა…
ჩემმა საყვარელმა მასწავლებელმა თქვა ერთხელ, სილვია პლათმა თავი იმიტომ მოიკლა რომ სიყვარული არ ჰყოფნიდაო, სილვიასი არვიცი, მაგრამ ამით ის უფრო გავიგე რომ მეც და ჩემს მასწავლებელსაც არ გვყოფნის სიყვაული… არასდროს გვეყოფა…
წარმოდგენა არ მაქვს როგორი უნდა იყოს სიყვარული ჩვენ რომ გვეყოს…
ასეთ რამ შეუძლებელიც კია, ალბათ…
ზედმეტს ვითხოვთ უბრალო, მოკვდავი ადამიანებისგან… თუნდაც საკუთარი უბრალო, მოკვდავი თავისგან…  ხელოვნებაში ყველაფერი იმდენად ჯადოსნურია, იმდენად ამაღელვებელი და ამაღლებული… როგორ შეიძლება ჩვეულებრივმა ადამიანებმა ამას მიაღწიონ თავიანთ ჩვეულებრივ ცხოვრებაში? შეუძლებელია…
და მაინც, ამის ცოდნის მიუხედავად, ჩვენ ვაგრძელებთ არაამქვეყნიურობების ძებნას ამ ყვეყნად….
ვერ ვეტევით მიწაზე და სადღაც გაურკვეველი მიმართულებით მივიწევთ ზემოთ…
შუა გზაში გვახსენდება რომ ფრენა არ ვიცით და მიწაზე მტკივნეულად ვენარცხებით….
პ.ს დღეს ჩემი ერთ-ერთი საუკეთესო (ყოფილი (რა საშინელი სიტყვაა)) მეგობრის დაბადების დღეა და ვერ ვულოცავ….
16729118_1931499377071256_4867181162175710328_n
Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s