მარტოობის 21 წელი…

არა, მარკესს არ ვბაძავ არანაირად, მაგიური ვერა მაგრამ მწარე რეალობა კია ის რაზეც ვაპირებ ვილაპარაკო.

255583_482858441733840_1167315597_n

22 დეკემბერს 21 წლის ვხდები. ^^ და ამ წიგნებით და ადამიანებით გადავსებულ სამყაროში მაინც ვახერხებ მოწყენილი ვიყო ხოლმე.

15578485_1514308865288001_792301338133865712_n

”სოულმეითს” ერთს კი არა ბევრს შევხვდი მაგრამ მაინც მარტო ვარ…

იმ დღეს ჩემი ერთი ლექტორი გვიყვებოდა ერთ-ერთი თეორიის მიხედვით ადამიანის ერთ ტიპზე. ასეთი ადამიანები თურმე  ბლა ბლა ბლა…. მრავალ მიზეზთა გამო ცხოვრების 3 სტილიდან ერთს ირჩევენ. ან თავად უნდა იბატონონ გარშემომყოფებზე (სადისტობამდეც კი შეიძლება მივიდნენ) ან გახდნენ სხვისი მოლაქუცე, მუდმივად სხვაზე დამოკიდებული. ჩემთვის ორივე შემთხვევაში ადამიანი არარაობას წარმოადგენს. და არის მესამე ვარიანტი: იყვნენ მთელი ცხოვრება შუაში გაჩხერილი, მარტო!

”ბევრი წყალი ჩაივლის, ტკივილს მწუხარება ჩაენაცვლება, მწუხარებას- დუმილი, დულიმს მარტოობა- ბნელი ოკეანესავით უძირო და უნაპირო…….”

მიუხედავდ იმისა რო ასეთი ტიპის ადამიანთა კრიტერიუმებს გადასარევად ვაკმაყოფილებ მაინც ოპტიმისტურად განვაგრძობ ცხოვრებას :დ არც სადისტობას ვაპირებ და არც ვინმესთან ლაქუცს.

მე თუ მკითხავ ზოგიერთი ადამიანი მართლაც იმისთვის იბადება რომ მარტო იყოს. მარტო უნდა იყოს რადგან სხვანაირად არ შეუძლია, ბედნიერი მაინც ვერ იქნება. არაერთხელ მიგრძვნია ეს… ზუსტად იმ მომენტებში როცა ყველაზე ბედნიერი უნდა ვიყო სევდა მეუფლება და სინდისის უცნაურ ქენჯნას ვგრძნობ. აღფრთოვანებული ვიყავი როცა რამდენიმე დღის წინ დაახლოებით იმავე მოსაზრებას წავაწყდი ”პილატეს სახარებაში.” საოცარი მწერალია შმიტი და ამ წიგნშიც კარგად ჩანს რა საინტერესოდ აქვს დანახული მას სხვადასხვა მხარეთა პოზიციები. ამ მოსაზრებას რაც შეეგება, იგი ქრისტეს პროტოტიპი პერსონაჟის იეშუას პირით ამბობს:

”… იმ საღამოს სიყვარულის ეიფორიით შეპყრობილებს და ერთ არსებად ქცეულებს საერთოდ დაგვავიწყდა, რომ არსებობს სიღარიბე და სიდუხჭირე. მივხვდი, რამდენად ღრმად ეგოისტურია ბედნიერება. ბედნიერება გაიძულებს, გამოცალკევდე და განერიდო სამყაროს, ჩაიკეტო დახურულ კარს მიღმა, ჩამოაფარო ფარდები, დაივიწყო სხვები, გადაულახავი გალავანი შემოარტყა საკუთრ ადგილსამყოფელს. სიყვარულით შეპყრობილი სამყაროს განსხვავებულად აღიქვამ, არა ისეთად, როგორიც სინამდვილეშია. იმ საღამოს ბედნიერება აუტანელი და გაუსაძლისი მეჩვენა.
ბედნიერებას მე სიყვარული ვამჯობინე, მაგრამ არა ის სიყვარული, რებეკას მიმართ რომ განვიცდიდი, არამედ სიყვარული განსაკუთრებული და გამორჩეული, უზენაესი სიყვარული, ყველაფერზე მაღლა რომ დგას. უკვე აღარ მიზიდავდა ვინმე ერთის სიყვარული, საყოველთაო სიყვარული მხიბლავდა უფრო. მე უნდა დამეზოგა სიყვარული გაუბედურებული ბავშვებისთვის, იმათთვისაც ვინც ვერ იყვნენ ისეთი მშვენიერი, ლამაზი და საინტერესო, სხვისი ყურადღება და გულისხმიერება ბუნებრივად რომ მიეზიდათ. სიყვარული უნდა დამეზოგა იმ ადამიანებისთვისაც, სიყვარული საერთოდ რომ არ ღირსებიათ.
მე არ ვიყავი ბედნიერებისთვის შექმნილი.”

 

მე ნამდვილად არ ვიცი რისთვის უნდა დავზოგო სიყვარული. ეს მოსაზრება ხომ ერთი შეხედვით საკმაოდ მხიბლავს, მაგრამ მეორეს მხრივ, ყოველთვის მიმაჩნდა რომ სხვების დახმარებას, სიკეთის კეთებას აზრი არ აქვს თუ შენ ამით არ ხარ ბედნიერი.

ვითომ რატომ არ შეიძლება ერთდროულად იყო ბედნიერიც და არა გალავანშეორტყმული, გიყვარდეს ერთი ადამიანი უზომოდ და გიყვარდეს მთელი სამყაროც?

ეს ალბათ ახალი გამოწვევაა.

ჩემი ცხოვრების 21 წელი ამის აღმოჩეას უნდა მივუძღვნა. :დ გადაწყვეტილია! :დდ

გადავშლი ახალ-ახალ წიგნებს, ახალ-ახალ ადამიანებს, ვეცდები ყველა სხვაგვარად წავიკითხო…

”… მძიმე წიგნია ცხოვრება ჩვენი.. თავზარდამცემი ნაწერით და მუქი ფურცლებით.. მაგრამ ჩასცქერე სიტყვასა და სიტყვას შორის, იმას, რაც არ ჩანს, მაგრამ წერია, უხილავად წერია იქ გულის თვალისთვის. დამიახსოვრე: სხვაგვარადაც შეიძლება წიგნის წაკითხვა…”

Advertisements

შიზოიდური განცდები….

რომ ვკითხულობ წიგნში განსაკუთრებით საინტერესო ან მნიშვნელოვან ადგილებს ვინიშნავ ხოლმე, ხან  ვიწერდი, ხან სურათებს ვუღებდი, ხანაც ვხაზავდი… ეს უფრო სახელმძღვანელოებში) ბოლოს როგორც იქნა მივაგენი საუკეთესი საშუალებას:

Student-Book

ეს პატარა საყვარელი ფურცლები საუკეთესო გამოგონებაა ♥ ბოლოს ისე გამომდის რომ თითქმის ყველა გვერდზე ვაწებებ მაგრამ მაინც მიადვილებს შემდგომში ფრაზების მოძებნას თუკი გადაკითვა ან ამოწერა მომინდა.

ამ წიგნმა ყველა მოლოდინს გადააჭარბა, ყოველი გვერდის ჩანიშვნასთნ ერთდ სურვილი მიჩნდება ვწერო ან ვისაუბრო უსასრულოდ ამ თემებზე, პირველად ვწერ წიგნის შესახებ მის დასრულებამდე, უფრო სწორედ სულ ახლახანს რომ დავიწყე კითხვა.

წიგნის სახელია ”შიშის ძირითდი ფორმები” ავტორი ფრიც რიმანი. რიმანი შიშის 4 ძირითდ ფორმას გამოყოფს და შესაბამისად პიროვნების 4 სახასიათო ტიპსაც აღწერს. როგორც მივხვდი ნებისმიერ ადამიანს შეიძლება ახასიათებდეს შიშის ეს ოთხივე ფორმა და ეს ბუნებრივიცაა, მაგრამ მაშინ როცა რომელიმე შიში ბევრად აჭარბებს სხვა დანარჩენს, ადამიანს ნორმალურ ფუნქციონირებაში უშლის ხელს, ჩნდება პრობლემა. ალბათ მიხვდით რომ ამ 4-დან ჯერ  მხოლოდ ერთის თავისებურებებს გავეცანი და უკვე გამაგიჟა.

მოკლედ რომ ვთქვათ შიზოიდურ პიროვნებას აქვს ერთგულების შიში, ცდილობს არავინ დაიახლოვოს:

”შიზოიდური პიროვნებები დიდ შიშს განიცდიან იმის გამო, რომ მათ ვინმე ”გამოიჭერს”, მერე კი ამ ურთიერთობაზე პასუხისმგებლობის აღება და საკუთარი დამოუკიდებლობის დაკარგვა მოუხდებათ. მხოლოდ ეს შეიძლება იყოს მათი უცნაური და გაუგებარი რეაქციების მიზეზი. რაკი შიზოიდურ პიროვნებას სანდო ადამიანად მხოლოდ საკუთარი თავი მიაჩნია, აქედან ჩნდება ის ნამდვილი თუ მოჩვენებითი საფრთხეც, რომელიც მის დამოუკიდებლობას ემუქრება. იგი შიშობს, ვიღაც ძალადობით შეიჭრება მის სამყაროშ, რომელიც მას იმისათვის სჭირდება, რომ საკუთარ თავზე გავლენა არ დაკარგოს. ცხადია, ამგვარი განწყობითა და ქცევებით ადამიანი ვერ შექმნის ნდობისა და ინტიმურობისათვის საჭირო გარემოს. შიზოიდური პიროვნების განწყობილებიდან გამომდინარე იგი ძალადობად აღიქვამს ადამიანებთნ ურთიერთობას, რადგან იცის რომ ამ დროს თავადაც ბევრი რამ უნდა გასცეს.”

”ადამიანებთან ფიზიკურ და ფსიქიკურ სიახლოვეს რადარის მსგავსად, თითქოს ”კანგაცლილივით” შეიგრძნობს და მეტისმეტად ”ხმაურიანად ” აღიქვამს.”

ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო და მთელი წიგნი აქ არ ამოვწერო საკუთარ მაგალითს მოვიყვან, თუმცა წიგნში არაერთი მაგალითია მოყვანილი…

ერთი გოგო იყო… ისიც ცოტას წაუშიზოიდებდა, მაგრამ ისე ძალაიანაც არა….  ცოტა უცნაურად კი მიიჩნევდნენ გრშემომყოფები, თავადაც ჰქონდა პრობლემები ურთიერთობებში, მაგრამ მაინც ჰყავდა მეგობრები. ^^ რაციონალურად აანალიზებდა თავის ეჭვებს და შიშებს და ცდილობდა ყველაფერი ისე მოეგვარებინა სხვებს არ ეგრძნოთ. ბოლომდე მაინც ვერსად გრძნობდა თავს დაცულად, საზოგადოების ნაწილად, ”მათიანად” …. ერთი სიტყვით არ იმჩნევდა. რეალურ ახლო ურთიერთობებს ერჩივნა ვირტუალურად ეკონტაქტა ხალხთან, ხალხთან ურთიერთობაზე კი ალბათ მაინც  ვერასდროს იტყოდა უარს , რა დიდიც არ უნდა ყოფილიყო დისკომფორტი.

ხალხი იმდენად აინტერესებდა თითქმის არავის ეუბნებოდა უარს მეგობრობაზე, არავის ვისგანაც რეალურად ხედავდა ინტერესსა და მეგობრობის სურვილს. ასე ბევრი ადამიანი გაიცნო და ერთ-ერთი მასზე ”უარესი შიზოიდიც”კი აღმოჩნდა… 😀

ამ უცნაურმა არსებამ პერიოდულად დიდი ინტერესით იცოდა საუბარი ხანაც კი საერთოდ ქრებოდა თვეობით ფეისბუკ სივრციდან. გოგონა ამას არ შეუშფოთებია და ყოველთვის ადვილად ხვდებოდა ვინ იმალებოდა ახლადშექმნილი ფეისბუკ პროფილის უკან, ნამდვილი სახელით იყო ის თუ სრულიად შეუსაბამო… (როგორც თავად ამბობდა ბიჭი) შიზოიდიც კი ერქვა ერთხელ :დ ”შემთხვევით…”

ერთ-ერთი უკანასკნელი ამგვარი შემთხვევაც ასე წარიმართა:

 

schizoid

 

ჰომ… ერთი სიტყვით, გოგოს მაინცდამაინც არ ხიბლავდა უცხო ადამიანებთან შეხვედრის იდეა, მაგრამ ამ შემთხვევაში ფიქრობდა არაფერი დაშავდებოდა… მეგობრული და პროფესიული ინტერესი ერთად დამღუპველია…. ერთი სიტყვით შეთანხმება შედგა მაგრამ შეხვედრამდე 1 საათით ადრე ბიჭს ”საქმე გამოუჩნდა” , შეიძლება მართლაც გამოუჩნდა საქმე, ყოველ შემთხვევაში ერთი კვირით გადადებული შეხვედრა მგონი სამუდამოდ გადაიდო, ბიჭი დაიკარგა….

თვეების შემდეგ გოგომ შემთხვევით აღმოაჩინა რომ ბიჭმა ძველი ფეისბუქი აღადგინა, რეალური სახელითა და  გვარით, თავად კი რატომღაც დაბლოკილი აღმოჩნდა, ერთი შეხედვით გაუგებრობა უნდა იყოს მაგრამ რავიცი…

ამ შიზოიდებს რას გაგვიგებ… 😀

13433205_1075104862583341_6286816558035846816_o

შიზოიდურ პიროვნებად ჩამოყალიბების მიზეზებსა და შედეგებზე ალბათ კიდევ ერთი პოსტი დამჭირდება…  ://

 

13289020_1092133944194217_1909516924_n

 

მე და სილვია…

11230843_1605379916410489_6818353099568574577_n

ასე მგონია  სილვიას უბრალოდ არასდროს ეყოფოდა ის რისი მოცემაც გარემოს შეუძლია, და ამიტომ თქვა უარი ყველაფერზე თავად… იცოდა მაინც ვერ იქნებდა ბედნიერი…

უნდოდა თან ყველაფერი, თან არაფერი…

გრძნობდა ყველაფერს,  თან არაფერს…

ქალი პოეტი სხვანაირი არც უნდა იყოს, ალბათ, მაგრამ როცა პოეტიც არ ხარ….

გარდა ამისა კიდევ არის რაღცები რაც მე და სილვიას გვაერთიანებს,  მეც მასავით მგონია ხოლმე რომ რაღაც ჭურჭელში ვარ მოქცეული და სუნთქვა მიჭირს… მერე უცებ რაღც ძალა მათვისუფლებს ამ ზარხუფიდან და ცოტა ხნით თვისუფლად სუნთქვას ვიწყებ…. მერე ნელ-ნელა ისევ ვიგუდები….

ზარხუფში ის წერს:

”სიჩუმე სასოწარკვეთაში მაგდებდა. სიჩუმის სიჩუმე კი არა, ჩემი საკუთრი სიჩუმე.”

”მომწონდა კრიტიკულ მომენტებში ხალხის ყურება. ავტოკატასტროფას, ქუჩის ჩხუბს ან ლაბორატორიის კოლბაში დასპირტულ ემბრიონს ისე გულდასმით ვაცქერდებოდი, რომ საკუთრი განცდა სამუდამოდ მამახსოვრდებოდა. ასე ბევრი ისეთი რამე შევიცანი, სხვანაირად რომ ვერ აღმოვაჩენდი და მაშნაც კი, როცა ეს აღმოჩენა სახტად მტოვებდა ან ცუდად მხდიდა, დაკვირვებას განვაგრძობდი, თავს არ ვარიდებდი”

მდაჰ…

”რომ მოვწონებოდი, ნუთუ ჩემთვის უმალვე ჩვეულებრივ კაცად იქცეოდა? რაწამს ვიგრძნობდი, რომ, შევუყვარდი. დავიწყებდი სათითოდ მისი ყოველი ნაკლის დანახვას, როგორც ეს ბადი უილიარდთნ და წინ სხვა ბიჭებთნ დამემართა?    ყოველთვის ერთი და იგივე ხდებოდა: შორიდან ვინმე სრულქმნილ მამაკაცს მოვკრავდი თავლს, მაგრამ ოდნავ მომიახლოვდებოდა თუ არა, სულ არაფრად ვარგოდა.                                                                ერთ-ერთი მიზეზი ეს იყო რის გამოც გათხოვება არასდროს მდომებია. ყველაზე ნაკლებად სიმშვიდეს ვეძებდი და სულ არაფრად მეპიტნავებოდა, ვყოფილიყავი მშვილდი, რომელიც ისარს გატყორცნის, თავად კი ადგილზე რჩება. ცვლილება და მღელვარება მინდოდა: რომ ყველა მიმართულებით თვითონ მექროლა, როგორც ფეიერვერკის ფერად ისრებს.”

ვაღიარებ სიმშვიდე მიყვარს, მაგრამ დროებით, ალბათ უფრო იმიტომ მიყვარს რომ ყველაზე მეტად მაკლია…. მშვილდს და ისარს რაც შეეხება ვერ შევედავები…

10985457_467288000094742_4956686299279714902_n

”გავიფიქრე, რომ სამყაროში უმშვენიერესი რამ ჩრდილია, ჩრდილის მოლოდინით მოძრავი სილუეტი და ლაბირინთი. ჩრდილი – კარადის უჯრებში და სათვსოებში და ყუთებში, და ჩრდილი სახლების და ხეების და ქვების ქვეშ, და ჩრდილი ადამიანის თვალების და ღიმილის უკან , და ჩრდილი, კილომეტრებად და კილომეტრებად გადაწოლილი, დედამიწის ღამეში მოხვედრილ მთელს ნახევარსფეროზე...”  :3

იმის მიუხედავად რომ ყველაზე ხშირად საკუთრი ჩრდილი მაშინებს, მაინც უზომოდ მიყვარს ყველა სხვა დანარჩენი ჩრდილი როგორც პირდაპირი მნიშვნელობით ისე გადატანითი, სილვიასეული….

”ბიჭი ისე მიყურებდა თითქოს რაღაც ეგზოტიკური ჯიშის ცხოველი ვიყავი…”  – ჰოო… კიი.. ეს ხშირი შემთხვევაა :დ

ეს კი უკვე მეც მილიონჯერ მითქვამს:

”მძულს ხალხის ჯგუფებთნ ლაპარაკი. როცა ჯგუფს მივმართვ ყოველთვის ვინმეს ვირჩევ და იმას ველეპარაკები; და რომ ველაპარაკები, ისეთი შეგრძნება მაქვს თითქოს დანარჩენები ამით სარგებლობენ და თავიდან ფეხებამდე მათვალიერებან. ისიც მძულს, ხალხსი მომღიმარი სახით რომ გეკითხება, როგორ ხარო, და მოელიან რომ ეტყვი ”გმადლობთ, კარგად”, მაშინ როცა იციან, რომ თავს საშნლად გრძნობ.”

ერთადერთი განსხვავება ჩემსა და სილვიას შორის ისაა რომ ის ყველაფრის სურვილს კარგავდა დეპრესიულ პერიოდებში, მე კი რაც უნდა მოხდეს ყოველთვის ვიღებ სიამოვნებას მუსიკით მაინც…

 

ბაბუაწვერას ღვინო

”ეს სიტყვები ენაზე ზაფხულის გემოს ტოვებდა….
თავად ღვინო კი შეყოვნებული და მოხუფული ზაფხული გახლდათ….”

თურმე სანამ ბავშვები ვართ ასე ვხუფავთ და ვინახავთ ზაფხულის თითოეულ დღეს, თითოეულ მოვლენას ჩვენს გონებაში, ყვითელ ბლოკნოტში ან სულაც სურათებში რომელსაც ვიღებთ…. მოზრდილებისთვის კი უკვე ყველა დღე თითქმის ერთნაირია…

11041707_951498641551326_5692024811463518510_n Continue reading

ყორანი

tumblr_nj63a3WsqT1touo3wo1_500

ჩემს პოსტებს გადავხედე და გამაოცა იმან რომ აქამდე ყორანი არც კი მიხსენებია…

ედგარ ალან პოს ”ყორანი” რატომღაც ძალიან მიყვარს და მახსოვდა თითქოს ოდესღაც აქაც დავწერე…

ქართულად ნათარგმნი უამრავი ვერსია არსებობს და მე ყველაზე მეტად ეს მომწონს თუმცა ორიგინალს ვერაფერი შეედრება… Continue reading

სიტყვები მგონი ზედმეტია…

ნაწყვეტი სილივია პლათის ლექსიდან..სიტყვები მგონი ზედმეტია..

,,მე მივუშვი ყველაფერი თავის ნებაზე, და ცხოვრების
ოცდაათწლიანი სატვირთო გემი აღარ მცილდება.
ყველა ლამაზი ფანტაზია გამოიხვეტა ჩემგან, დამფრთხალი
და შიშველი, პლასტიკატის მწვანე, მგორავი საკაცედან
მივჩერებოდი ჩემს ჩაის სერვისს, კომოდს და წიგნებს.
ისინი ხედვის არედან გაქრნენ, წყალმა დამფარა,
და ახლა უკვე მონაზონი ვარ, და არასდროს არ ვყოფილვარ ასეთი წმინდა.

არ მჭირდებოდა ყვავილები. მე მსურდა მხოლოდ,
ერთიანად დაცლილი და თავქვეშ ხელებამოწყობილი ვწოლილიყავი.
ო, რა კარგია, როცა ფიქრები არ გაწუხებენ –
სიმშვიდე, ასე უზარმაზარი, ეუფლება მთელს შენს არსებას,
არ გისვამს კითხვებს, ფირფიტა შენი გვარ-სახელით, სამშვენისები –
ეს ისაა, სადამდეც მიდიან საბოლოოდ მიცვალებულნი; ისინი თითქოს
ზიარებას იღებენ და იკუმება მათი პირები.

ტიტები ისე უსაშველოდ წითელია, მაყენებს ტკივილს.
მე ვიგრძენი მათი სუნთქვა შესაფუთი ქაღალდის მიღმა,
და მიღმა ამ თეთრი საფენებისა, დაემსგავსნენ ისინი ჭინჭყლ ბავშვს.
მათი ბრდღვიალი ჭრილობებს მიხსნის.
ძნელია მათი მოხელთება: ისინი თითქოს მიცურავენ, მე კი მძირავენ,
მოულოდნელი მათი ენა და ფერები სიმშვიდეს მიმღვრევს,
და ტყვიის დუჟინი საძირავი მეხვევა ყელზე.

აქამდე არავინ მითვალთვალებდა, მაგრამ ახლა მითვალთვალებენ.
მომაჩერდნენ ტიტები და ჩემს ზურგს უკან ფანჯარაა,
სადაც ყოველდღე შეუმჩნევლად მატულობს და კლებულობს შუქი.
მე ჩემს თავს ვხედავ, უსიცოცხლოს და უმნიშვნელოს, მზის თვალსა და
ტიტების თვალებს შორის მოქცეულ ქაღალდის აჩრდილს.
მე არ მაქვს სახე, მაქვს სურვილი განვქარდე და წავიშალო.
და ჩემს წილ ჟანგბადს მოხასხასე ტიტები ნთქავენ.

ჰაერი, მათ გამოჩენამდე, იყო იმდენად სუფთა და გრილი,
თავისუფლად ვსუნთქავდი, მაგრამ, უცებ ტიტებმა
ყურისწამღები გრუხუნით პირთამდე გადაავსეს აქაურობა.
და მათ ირგვლივ დატრიალდა ჰაერი ისე, როგორც მორევი
მდინარეში ჩაძირული დაჟანგული ძრავის ირგვლივ ტრიალებს ხოლმე.
ამან მიიპყრო მთელი ჩემი ყურადღება. მათ ლაღ თამაშს
და სიმსუბუქეს ოდნავი კვალიც კი არ აჩნდა ხელოვნურობის.

და კედლებიც თითქოს უცებ აფორიაქდნენ.
ტიტები, საშიში მხეცების მსგავსად დასამწყვდევები ხდებიან, ისინი
იხსნებიან და უზარმაზარი აფრიკული კატების ხახებს ემსგავსებიან.
მე ჩემს გულს ვუსმენ: ის იხსნება და იხურება,
სიყვარულისგან დაცლილი და მეწამული ყვავილებით სავსე ლარნაკი.
გემოს ვუსინჯავ წყალს, ის ზღვასავით თბილია და მარილიანი,
და ისეთი სიშორიდან მოტანილია, რამსიშორეზეც მე დავცილდი ჩემს სიჯანსაღეს.”

ველდი

Desert Lion

ველდი რეი ბრედბერის, გენიალური მწერლის. პატარა მოთხრობაა…

ისტორია ერთი ოჯახის შესახბაა, ისინი ”ჯადოსნურ” სახლში ცხოვრობენ, რომელიც ყველაფერს თავად აკეთებს: ალაგებს, საჭმელს ამზადებს, გააჩენს ყველაფერს რასაც მოისურვებ, ოჯახის პატარა წევრებს თასმების შეკვრაც არ უწევთ თავად…

ალბათ თქვენც მოგინდათ ასეთ სახლი, მაგრამ თუ ამ მოთხრობას ბოლოდე წაიკითხავთ, დარწმუნებული ვარ აღარ მოგინდებათ…

Continue reading