მეც…

8f78d06281a9b64952b50852dae87d33

https://www.youtube.com/watch?v=izyI–B6ygc

Continue reading

Advertisements

სავსე მთვარე

“როცა მიყვარდება,
მე ვდგები და მკლავებს ვიშიშვლებ,
თავს ვხრი
და ჩემს მხრებს ვკოცნი…”

ვკოცნი საკუთარ მხრებს…. აბა მთვარეს ხომ ვერ მივწვდები…. Continue reading

წიგნის ფურცლები…

ძალიან მიყვარს მატარებლები, მეტროთი მგზავრობაც კი…. განსაკუთრებით მაშინ, ვაგონში ცოტა ხალხია თუა და თავისუფლად სუნთქავ. მიყვარს მზიანი დღეები, მატარებელი მიწისზედა სადგურებზე რომ გამოვა და მზის სხივებზე იწყებს ბრწყინვას შენი თმა, შენს მუხლებზე გაშლილი წიგნის ფურცლები. მიყვარს ასეთი მომენტების დაჭერა და მათი მეხსიერებაში სამუდამოდ შენახვა…

მაშინ მზიანი ამინდი არ იყო მაგრამ მგონი მაინც საინტერესო სურათები გამომივიდა… ასეთი უბრალო ამბებით ივსება სწორედაც წიგნის ფურცლები…..

Continue reading

გზა… ანუ ბავშვობიდან დიდობამდე…


პირველად ვიმგზავრე მარტომ ამხელა მანძილზე, თანაც მატარებლით…
Continue reading

სახლი

აბა ის სახლი რა სახლია კარს დედა რომ არ გაგიღებს?!

რას გვიშვრება ფეისბუქი?!

რა შუაშია მაგრამ მუსიკის გარეშე ხო არ შეიძლება და დავადებ ამას :დ
მაინცდამაიც არც ფეისბუქი არაა შუაში, უბრალოდ ჩემი უცნაური ურთიერთობები მევე მაოცებს ზოგი ფეისბუქზე, ზოგი ინსტაგრამზე, ზოგიც აქ….
პატარა ნაწყვეტი ფეისბუქით გაცნობილ ადამინთან მიმოწერისა: (უფრო სწორედ სულ პირველი დიალოგი…. სტატუსებსა და კომენტარებს თუ არ ჩავთვლით, ადამიანს არც კი ვიცნობ, მაგრამ მაინც რაღაცნაირად ახლობელია…)
მე:   -აუ რა საზიზღრი ბავშვი ხარ  😀 (არ გეწყინოს, მეც კაი დებილი ვარ)
ის:    -ეეე, რატო ვარ საზიზღარი? :დდ

Continue reading

მშიშარა ვარ….

ხო, მშიშარა… და არც კი ვიცი რისი მეშინია… ხანდახან იმისაც კი მეშინი რაც ძალიან მინდა… მინდა მოხდეს, მაგრამ მეშინია რომ ძვირად დამიჯდება… მწარე გამოცდილების ბრალია… ოცნების მეშინია….

ამ ბოლოს ახალი უცნაურობა დამეწყო, თითქოს საკუთარი თავიდან გამოვდივარ და მეს შრიდან ვუყურებ… მეშინია საკუთრი თავისაც, სულ მეშინია რომ რაღაცას არასწორად ვაკეთებ, რაღაც მეჩქარება, იქნებ ხვალ ვკვდები და ასე ვაპირებ დავამთვრო ყველაფერი?  თან სულ ვამშვიდებ საკუთარ თავს, უკვე ყველაფერზე ვეუბნები რომ არაუშავს, ეს ოპტიმიზმია თუ პესიმიზმი ეგაც ვეღრ გამიგია…

ვაკვირდები საკუთარ თავს და ვერ ვხვდები რატომ უნდა ვიყო უბედური, უამრავი მიზეზია ბედნიერებისთვის, მაგრამ ვერც ის გამოგია ბედნიერი როგორ უნდა ვიყო როცა რაღაც ძალიან დიდი მაკლია… და მეშინიე რომ უფრო მეტს დავკარგავ… აი ამის მეშინია ყველაზე მეტად…

სიყვარულისაც ამოტომ მეშინია რომ ვიცი ადრე თუ გვიან დავკარაგავ…